करणीय-मत्थ कुसलेन, यन्तं सन्तं पदं अभिसमेच्च।
सक्को उजू च सूजू च, सुवचो चस्स मुदु अनतिमान्नी॥1
सन्तुस्सको च सुभरो च, अप्पकिच्चो च सल्हुकवुत्ती।
सन्तन्द्रियो च निपको च, अप्पगब्भो कुलेसु अननुगिद्धो॥2
न च खुद्दं समाचरे किञ्चि, येन विञ्ञू परे उपवदेय्युं।
सुखिनो वा खेमिनो होन्तु, सब्बे सत्ता भवन्तु सुखितत्ता॥3
ये केचि पाणभूतत्थि, तसा वा थावरा वा अनवसेसा।
दीघा वा ये महन्ता वा, मज्झिमा रस्सकानुकथूला॥4
दिट्ठा वा येव अद्दिट्ठा, ये च दूरे वसन्ति अविदूरे।
भूता वा सम्भवेसी वा, सब्बे सत्ता भवन्तु सुखितत्ता॥5
न परो परं निकुब्बेथ, नातिमञ्ञेथ कत्थचि नं कञ्चि।
ब्यारोसना पटिघसञ्ञा, नाञ्ञमञ्ञस्स दुक्खमिच्छेय्य॥6
माता यथा नियं पुत्तं, आयुसा एकपुत्तमनुरक्खे।
एवम्पि सब्बभूतेसु, मानसं भावये अपरिमाणं॥7
मेत्तञ्च सब्बलो कस्मिं, मानसं भावये अपरिमाणं।
उद्धं अधो च तिरियञ्च, असम्बधं अवेरं असपत्तं॥8
तिट्ठं चरं निसिन्नो वा, सयानो वा यावतास्स विगतमिद्धो।
एतं सतिं अधिट्ठेय्य, ब्रह्ममेतं विहारं इधमाहु॥9
दिट्ठिञ्च अनुपगम्म, सीलवा दस्सेनेन सम्पन्नो।
कामेसु विनेय्य गेधं, न हि जातु गब्भसेय्यं पुनरेतीति॥10
करणीय मेत्त सुत्त निट्ठितं