सुरिय परित्तं

एवं मे सुतं एकं समयं भगवा सावत्तियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे। तेन खो पन समयेन, सुरियो देवपुत्तो राहुना असुरिन्देन गहितो होति। अथ खो सुरियो देवपुत्तो भगवन्तं अनुस्सरमानो, तायं वेलायं इमं गाथं अभासि—

नमो ते बुद्धवीरत्थु विप्पमुत्तोसि सब्बधि।

सम्बाधपटिपण्णोस्मि तस्स मे सरणं भवाति॥१॥

अथ खो भगवा सुरियं देवपुत्तं आरब्भ राहुं असुरिन्दं गाथाय अज्झभासि :—

तथागतं अरहन्तं, सुरियो सरणं गतो।

राहु सुरियं पमुञ्चस्सु, बुद्धा लोकानुकम्पकाति॥२॥

यो अन्धकारे तमसी पभंकरो, वेरोचनो मण्डली उग्गतेजो।

मा राहु गिलि चरं अन्तलिक्खे, पजं मम राहु पमुञ्च सुरियन्ति॥३॥

अथ खो राहु असुरिन्दो, सुरियं देवपुत्तं मुञ्चित्वा तरमानरूपो येन वेपचित्ति असुरिन्दो तेनुपसङ्कमि,

उपसङ्कमित्वा संविग्गो लोमहट्ठजातो एकमन्तं अट्ठासि। एकमन्तं ठितो खो राहु असुरिन्दं वेपचित्ति असुरिन्दो गाथाय अज्झभासि:—

किन्नु सन्तरमानो व राहु सुरियं पमुञ्चसि।

संविग्गरूपो आगम्म किन्नु भीतोव तिट्ठसीति॥४॥

सत्तधा मे फले मुद्दा जीवन्तो न सुखं लभे।

बुद्धगाथाभिगीतोम्हि नो चे मुञ्चेय्य सुरियन्ति॥५॥

सुरिय परित्तं निट्ठितं