एवं मे सुतं एकं समयं भगवा सावत्तियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे। तेन खो पन समयेन, चन्दिमा देवपुत्तो राहुना असुरिन्देन गहितो होति। अथ खो चन्दिमा देवपुत्तो भगवन्तं अनुस्सरमानो, तायं वेलायं इमं गाथं अभासि:-—
नमो ते बुद्धवीरत्थु विप्पमुत्तोसि सब्बधि।
सम्बाधपटिपन्नोस्मि तस्स मे सरणं भवाति॥१॥
अथ खो भगवा चन्दिमं देवपुत्तं आरब्भ राहुं असुरिन्दं गाथाय अज्झभासि—
तथागतं अरहंतं चन्दिमा सरणं गतो।
राहु चन्दं पमुञ्चस्सु बुद्धा लोकानुकम्पकाति॥२॥
अथ खो राहु असुरिन्दो, चन्दिमं देवपुत्तं मुच्चित्वा तरमानरूपो, येन वेपचित्ति असुरिन्दो तेनुपसङ्कमि, उपसङ्कमित्वा संविग्गो लोमहट्ठजातो एकमन्तं अट्ठासि; एकमन्तं ठितो खो राहुं असुरिन्दं वेपचित्ति असुरिन्दो गाथाय अज्झभासि :—
किं नु सन्तरमानो व राहु चन्दं पमुञ्चसि।
संविग्गरूपो आगम्म किन्नुभीतोव तिट्ठसीति॥३॥
सत्तधा मे फले मुद्दा जीवन्तो न सुखं लभे।
बुद्धगाथाभिगीतोम्हि नो चे मुञ्चेय्य चन्दिमन्ति॥४॥
चन्द परित्तं निट्ठितं