एवं मे सुतं — एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे। तत्र खो भगवा भिक्खू आमन्तेसि भिक्खवोति। भदन्तेति ते भिक्खू भगवतो पच्चस्सोसुं, भगवा एतदवोच — “भूतपुब्बं भिक्खवे देवासुरसङ्गामो समुपब्बूळ्हो अहोसि। अथ खो भिक्खवे सक्को देवानमिन्दो देवे तावतिंसे आमन्तेसि, ‘सचे, मारिसा, देवानं सङ्गामगतानं उप्पज्जेय्य भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा, ममेव तस्सिं समये धजग्गं उल्लोकेय्याथ, ममं हि वो धजग्गं उल्लोकयतं यं भविस्सति भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा, सो पहीयिस्सति।
नो चे मे धजग्गं उल्लोकेय्याथ, अथ पजापतिस्स देवराजस्स धजग्गं उल्लोकेय्याथ, पजापतिस्स हि वो धजग्गं उल्लोकयतं, यं भविस्सति भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा, सो पहीयिस्सति।
नो चे पजापतिस्स देवराजस्स धजग्गं उल्लोकेय्याथ, अथ वरुणस्स देवराजस्स धजग्गं उल्लोकेय्याथ। वरुणस्स हि वो धजग्गं उल्लोकयतं यं भविस्सति भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा, सो पहीयिस्सति।’”
नो चे वरुणस्स देवराजस्स धजग्गं उल्लोकेय्याथ, अथ ईसानस्स देवराजस्स धजग्गं उल्लोकेय्याथ। ईसानस्स हि वो देवराजस्स धजग्गं उल्लोकयतं यं भविस्सति भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा, सो पहीयिस्सति।
तं खो पन भिक्खवे सक्कस्स वा देवानमिन्दस्स धजग्गं उल्लोकयतं, पजापतिस्स वा देवराजस्स धजग्गं उल्लोकयतं, वरुणस्स वा देवराजस्स धजग्गं उल्लोकयतं, ईसानस्स वा देवराजस्स धजग्गं उल्लोकयतं, यं भविस्सति भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा, सो पहीयथापि नोपि पहीयेथ।
तं किस्स हेतु ?
सक्को भिक्खवे देवानमिन्दो अवीतरागो अवीतदोसॊ अवीतमोहॊ भीरुच्छम्भी उत्रासि पलायीति।
अहं खो पन भिक्खवे एवं वदामि — सचे तुम्हाकं भिक्खवे अरञ्ञगतानं वा रुक्खमूलगतानं वा सुञ्ञागारगतानं वा उप्पज्जेय्य भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा ममेव तस्सिं समये अनुस्सरेय्याथ :-—
‘इतिपि सो भगवा अरहं, सम्मासम्बुद्धो, विज्जाचरणसम्पन्नो, सुगतो, लोकविदू, अनुत्तरों पुरिसदम्सारथी, सत्था देवमनुस्सानं, बुद्धो, भगवाति।’
ममंहि वो भिक्खवे अनुस्सरतं यं भविस्सति भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा, सो पहीयिस्सति। नो चे मं अनुस्सरेय्याथ, अथ धम्मं अनुस्सरेय्याथ :—
‘स्वाक्खातो भगवता धम्मो, सन्दिट्ठिको, अकालिको, एहिपस्सिको, ओपनयिको, पच्चत्तं वेदितब्बो विञ्ञूहीति।’
धम्मं हि वो भिक्खवे अनुस्सरतं, यं भविस्सति भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा, सो पहीयिस्सति। नो चे धम्मं अनुस्सरेय्याथ, अथ संघं अनुस्सरेय्याथ :—
‘सुपटिपन्नो भगवतो सावकसंघो, उजुपटिपन्नो भगवतो सावकसंघो, ञायपटिपन्नो भगवतो सावकसंघो, सामीचिपटिपन्नो भगवतो सावकसंघो, यदिदं चत्तारि पुरिसयुगानि अट्ठ पुरिसपुग्गला, एस भगवतो सावकसंघो आहुनेय्यो, पाहुनेय्यो, दक्किणेय्यो, अञ्जलिकरणीयो, अनुत्तरं पुञ्ञ्यक्खेत्तं लोकस्सति।’
संघं हि वो भिक्खवे अनुस्सरतं यं भविस्सति भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो वा, सो पहीयिस्सति। तं किस्स हेतु? तथागतो हि भिक्खवे अरहं सम्मासम्बुद्धो, वीतरागो, वीतदोसो, वीतमोहो, अभयरू,अच्छम्भि, अनुत्रासि अपलायीति।’
इदमवोच भगवा, इदं वत्वा सुगतो अथापरं एतदवोच सत्था :-
अरञ्ञे रुक्खमूले वा, सुञ्ञागारेव भिक्खवो।
अनुस्सरेथ सम्बुद्धं, भयं तुम्हाकं नो सिया॥१॥
नो चे बुद्धं सरेय्याथ, लोकजेट्ठं नरासभं।
अथ धम्मं सरेय्याथ, नीय्यानिकं सुदेसितं॥२॥
नो चे धम्मं सरेय्याथ, नीय्यानिकं सुदेसितं।
अथ संघं सरेय्याथ, पुञ्ञ्यक्खेत्तं अनुत्तरं॥३॥
एवं बुद्धं सरन्तानं, धम्मं संघञ्च भिक्खवो।
भयं वा छम्भितत्तं वा लोमहंसो न हेस्सतीति॥४॥
धजग्ग परित्त (सुत्त) निट्ठितं
पठमक भाणवारं निट्ठितं