महाकारुणिको नाथो, हिताय सब्बपाणिनं ।
पूरेत्वा पारमी सब्बा, पत्तो सम्बोधिमुत्तमं ।
एतेन सच्चवज्जेन, होतु ते जयमंगलं ॥१॥
जयन्तो बोधिया मूले सक्यानं नन्दिवड्ढनो ।
एवं तुय्हं जयो होतु जयस्सु जयमंगलं ॥२॥
सक्कत्वा बुद्धरतनं, ओसधं उत्तमं वरं ।
हितं देवमनुस्सानं, बुद्धतेजेन सोत्थिना ।
नस्सन्तुपद्दवा सब्बे, दुक्खा वूपसमेन्तु ते ॥३॥
सक्कत्वा धम्मरतनं, ओसधं उत्तमं वरं ।
परिळाहूपसमनं, धम्मतेजेन सोत्थिना ।
नस्सन्तुपद्दवा सब्बे, भया वूपसमेन्तु ते ॥४॥
सक्कत्वा संघरतनं, ओसधं उत्तमं वरं ।
आहुनेय्यं पाहुनेय्यं, संघ तेजेन सोत्थिना ।
नस्सन्तुपद्दवा सब्बे, रोगा वूपसमेन्तु ते ॥५॥
यं किञ्चि रतनं लोके, विज्जति विविधा पुथु ।
रतनं बुद्धसमं नत्थि, तस्मा सोत्थि भवन्तु ते ॥६॥
यं किञ्चि रतनं लोके, विज्जति विविधा पुथु ।
रतनं धम्मसमं नत्थि, तस्मा सोत्थि भवन्तु ते ॥७॥
यं किञ्चि रतनं लोके, विज्जति विविधा पुथु ।
रतनं संघसमं नत्थि, तस्मा सोत्थि भवन्तु ते ॥८॥
नत्थि मे सरणं अञ्ञं, बुद्धो मे सरणं वरं ।
एतेन सच्चवज्जेन, होतु ते जयमंगलं ॥९॥
नत्थि मे सरणं अञ्ञं, धम्मो मे सरणं वरं ।
एतेन सच्चवज्जेन, होतु ते जयमंगलं ॥१०॥
नत्थि मे सरणं अञ्ञं, संघो मे सरणं वरं ।
एतेन सच्चवज्जेन, होतु ते जयमंगलं ॥११॥
सब्बीतियो विवज्जन्तु सब्ब रोगो विनस्सतु ।
मा ते भव त्वंतरायो सुखीदीघायुको भव ॥११॥
भवतु सब्ब मंगलं रक्खन्तु सब्ब देवता ।
सब्ब बुद्धानुभावेन सदा सोत्थि भवन्तु ते ॥१२॥
भवतु सब्ब मंगलं रक्खन्तु सब्ब देवता ।
सब्ब धम्मानुभावेन सदा सोत्थि भवन्तु ते ॥१३॥
भवतु सब्ब मंगलं रक्खन्तु सब्ब देवता ।
सब्ब संघानुभावेन सदा सोत्थि भवन्तु ते ॥१४॥
नक्खत्तयक्खभूतानं, पापग्गहनिवारणा ।
परित्तस्सानुभावेन, होन्तु तेसं उपद्दवे ॥१५॥