एवं मे सुतं एकं समयं भगवा सावत्तियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे। तत्र खो भगवा भिक्खू आमन्तेसि “भिक्खवो”ति, “भदन्ते”ति ते भिक्खू भगवतो पच्चस्सोसुं। भगवा एतदवोच— मेत्ताय भिक्खवे चेतो विमुत्तिया, आसेविताय भाविताय बहुलीकताय यानिकताय वत्थुकताय अनुट्ठिताय परिचिताय सुसमारद्धाय, एकादसानिसंसा पाटिकङ्खा। कतमे एकादसा?
सुखं सुपति, सुखं पटिबुज्झति, न पापकं सुपिनं पस्सति, मनुस्सानं पियो होति, अमनुस्सानं पियो होति, देवता रक्खन्ति, नास्स अग्गि वा विसं वा सत्थं वा कमति, तुवटं चित्तं समाधियति, मुखवण्णो विप्पसीदति। असम्मुल्हो कालं करोति। उत्तरिं अप्पटिविज्झन्तो ब्रह्मलोकूपगो होति।
मेत्ताय भिक्खवे चेतो विमुत्तिया असेविताय भाविताय बहुलीकताय यानिकताय वत्थुकताय अनुट्ठिताय परिचिताय सुसमारद्धाय, इमे एकादसानिसंसा पाटिकङ्खाति।
इदमवोच भगवा। अत्तमना ते भिक्खू भगवतो भासितं अभिनन्दुंति।
मेत्तानिसंस सुत्तं निट्ठितं