एवं मे सुतं एकं समयं भगवा, आलवियं विहरति आलवकस्स यक्खस्स भवने ।
अथ खो आलवको यक्खो येन भगवा तेनुपसङ्कमि उपसङ्कमित्वा भगवन्तं एतदवोच; निक्खम समणाति। साधूसोति भगवा निक्खमि । पविस समणाति । साधूसोति भगवा पाविसि ।
दुतियम्पि खो आलवको यक्क्खो भगवन्तं एतदवोच— निक्खम समणाति । साधावुसोति भगवा निक्खमि। पविस समणाति । साधावुसोति भगवा पाविसि।
ततियम्पि खो आलवको यक्खो भगवन्तं एतदवोच; निक्खम समणाति । साधावुसोति भगवा निक्खमि । पविस समणाति । साधावुसोति भगवा पाविसि ।
चतुत्थम्पि खो आलवको भगवन्तं एतदवोच; निक्खम समणाति । नख्वाहं आवुसो निक्खमिस्सामि, यं ते करणीयं तं करोहीति ।
पञ्हं तं समण पुच्छिस्सामि सचे मे न ब्याकरिस्ससि चित्तं वा ते खिपिस्सामि, हदयं वा ते फालेस्सामि, पादेसु वा गहेत्वा पारगङ्गाय खिपिस्सामीति ।
नख्वाहन्तं आवुसो पस्सामि सदेवके लोके समारके सब्रह्मके सस्समणब्राह्मणिया पजाय सदेव मनुस्साय यो मे चित्तं वा खिपेय्य, हदयं वा फालेय्य, पादेसु वा गहेत्वा पारगङ्गाय खिपेय्य, अपि च त्वं आवुसो पुच्छ यदाकङ्खसीति । अथ खो आलवको यक्खो भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –
किंसूध वित्तं पुरिसस्स सेठ्ठं, किंसू सुचिण्णो सुखमावहाति ।
किंसू हवे साधुतरं रसानं, कथं जीविं जीवितमाहु सेठ्ठं ॥१॥
सद्धीध वित्तं पुरिसस्स सेठ्ठं, धम्मो सुचिण्णो सुखमावहाति ।
सच्चं हवे साधुतरं रसानं, पञ्ञाजीविं जीवितमाहु सेट्ठन्ति ॥२॥
कथं सु तरती ओघं, कथं सु तरति अण्णवं ।
कथं सु दुक्खं अच्चेति, कथं सु परिसुज्झति ॥३॥
सद्धाय तरती ओघं, अप्पमादेन अण्णवं ।
विरियेन दुक्खं अच्चेति, पञ्ञाय परिसुज्झति॥४॥
कथं सु लभते पञ्ञं, कथं सु विन्दते धनं ।
कथं सु कित्तिं पप्पोति, कथं मित्तानि गन्थति ।
अस्मा लोका परं लोकं, कथं पेच्च न सोचति ॥५॥
सद्द्हानो अरहंतं, धम्मं निब्बानपत्तिया ।
सुस्सूसा लभते पञ्ञं, अप्पमत्तो विचक्क्खणो ॥६॥
पतिरूपकारी धुरवा उट्ठाता विन्दते धनं ।
सच्चेन कित्तिं पप्पोति, ददं मित्तानि गन्थति ॥७॥
यस्सेते चतुरो धम्मा, सद्धस्स घरमेसिनो ।
सच्चं धम्मो धिती चागो, सवे पेच्च न सोचति ।
अस्मा लोका परं लोकं, स वे पेच्च न सोचति ॥८॥
इङ्घ अञ्ञेपि पुच्छस्सु, पुथु समणब्राह्मणे ।
यदि सच्चा दमा चागा, खन्त्या भिय्यो न विज्जति ॥९॥
कथन्नुदानि पुच्छेय्यं पुथु समणब्राह्मणे ।
सोहं अज्ज पजानामि, यो अत्थो सम्परायिको ॥१०॥
अत्थाय वत मे बुद्धो, वासाया' लविमागमि ।
सोहं अज्ज पजानामि, यथ दिन्नं महप्फलं ॥११॥
सो अहं विचरिस्सामि, गामागामं पुरापुरं ।
नमस्समानो सम्बुद्धं, धम्मस्स च सुधम्मतन्ति॥१२॥
एवं वुत्ते आलवको यक्खो भगवन्तं एतदवोच, अभिक्कन्तं भो गोतम, अभिक्कन्तं भो गोतम, सेय्यथापि भो गोतम, निक्कुज्जितं वा उक्कुज्जेय्य, पटिच्छन्नं वा विवरेय्य, मूळ्हस्स वा मग्गं आचिक्खेय्य, अन्धकारे वा तेलपज्जोतं धारेय्य, चक्खुमन्तो रूपानि दक्खिन्तीति ।
एवमेवं भोता गोतमेन अनेकपरियायेन धम्मो पकासितो, एताहं भगवन्तं गोतमं सरणं गच्छामि धम्मञ्च भिक्खु संघञ्च, उपासकं मं भव गोतमो धारेतु, अज्जतग्गे पाणुपेतं सरणं गतन्ति ।
आलवकसुत्तं निट्ठितं